باروتی که منم

چشات شهر ُ به هم ریخته

تـو هــم عین خیالت نیست

دلم از اون نگات ریسه

تــو هـم عین خیالت نیست

وجودم روی آتیشه

تو هــم عین خیالت نیست

نــذار پشت سـر چشمات

حرف یک شهر هویدا شه

که هر جا میرم اونجا هم

رَدی از چشــم تـو باشـه

می ترسم عـاقبت روزی

چشات طعمه ی گرگا شه

می ترسم عــاقبت روزی

چشات طعمه ی گرگا شه

یه خـروار عشق خوابیده

درونِ هــر نگــاه ِ تــو

منم باروت ُ آماده َ م

بشم عاشق برای تو

بـزن کبـریت و بنشـین و نگــاهی و لبخنــدی

ببین تا عشق پابرجا س،میشم مجنون برای تو

حریم ِ امن

بیــــــا ایــن بــار بگـــو میشه

منـــو حل کــن درون ِ خـــود

تو می تونی با اون چشمات

منـــو از خــود کنـی بیخود !

دو میخــونه کنـــار هـــــــــم

دو میخــونه تــو چشمـــــاته

شــرابِ نــاب ِ شیــــراز هـم

به چشمـات رنگ مـی بــازه

اگــه مـی بینی مَدهـــوشم

اگـه مـی بینی کـه مستــم

مــــرا هــرگز گناهی نیست

به فــکر اون چشـات هستم

لـب تــو ای گـل ِ مـــریم ، پُـر از شــهد و پُـر از قنده

کَنـدویِ خـالیه قلبـم ، بـا یـه بـوسـه عـــسل مــیده

بشوابراهیم (ع) وشک کن خدای ِ بوسه کی بوده

بــزن بوسـه تمـاشـا کن ؛ بـه قلب مُرده جون میده

اگـه شبها بـه چشمـای ِ خُمـارِت خـواب نمـی باره

بیا با من هم آغوش شو ، که آغوشِت

حریمِ امـنِ آغـــوش ِ یه مرد ُ کــم داره

آخر شاهنامه

تو با این صبــر عجیب ؛ آخرش دیونه م میکنی

میـری و بـا رفتنت راهـیِ میـخونه م مـی کنی

من می خواستم واسه تو دنیا رو زیر و رو کنم

تو نخواستی ، تو نذاشتی ، جونمو قربونت کنم

مــن هنــــــوز بـه چشـمای سیـاه تـو امــید دارم

واسـه خاطـر چشـات هـر روز به میـخونه میـرم

کُنج میــخونه یـه جـایــی واسه مــن پیدا میشه

هرکسی به مِی دخیل بَست ،حاجتش روامیشه

نذر کــردم کـه بـا مِـی ؛ تا ته عمر رفیق بشم

اگـه قـابل بدونـی فـــــدای اون چشـات بشـم

رفتی و بـا رفــتنت بـا ساقی همـــخونه شدم

ساقیا هی مِی بریز به آخر شاهنامه دلخوشم