بیــــــا ایــن بــار بگـــو میشه

منـــو حل کــن درون ِ خـــود

تو می تونی با اون چشمات

منـــو از خــود کنـی بیخود !

دو میخــونه کنـــار هـــــــــم

دو میخــونه تــو چشمـــــاته

شــرابِ نــاب ِ شیــــراز هـم

به چشمـات رنگ مـی بــازه

اگــه مـی بینی مَدهـــوشم

اگـه مـی بینی کـه مستــم

مــــرا هــرگز گناهی نیست

به فــکر اون چشـات هستم

لـب تــو ای گـل ِ مـــریم ، پُـر از شــهد و پُـر از قنده

کَنـدویِ خـالیه قلبـم ، بـا یـه بـوسـه عـــسل مــیده

بشوابراهیم (ع) وشک کن خدای ِ بوسه کی بوده

بــزن بوسـه تمـاشـا کن ؛ بـه قلب مُرده جون میده

اگـه شبها بـه چشمـای ِ خُمـارِت خـواب نمـی باره

بیا با من هم آغوش شو ، که آغوشِت

حریمِ امـنِ آغـــوش ِ یه مرد ُ کــم داره